آخرین خبرها

دسترسی های سریع

اپلیکیشن دانش پژوه

تبیین مرجعیت علمی و دینی اهل­بیت(ع) در سیره امام حسین (ع)

در شرايطي كه حذف مقام و منزلت اهل‌بيت(ع) در دستور كار اصلي معاويه و كارگزارانش قرار گرفته بود و آنان با تمام وجود تلاش مي‌كردند كه اين عمل را به صورت يك فرهنگ در جامعة اسلامي ترويج کنند، بيانات پيشواي سوّم از ارزش و اعتبار خاص برخوردار است.

اگرچه معاهدة صلح با معاويه يكي از عوامل مهم بازدارندة قيام مسلّحانة اباعبدالله(ع) بود، امّا اين امر و امثال آن، آن حضرت را از بيان حقّ و تبيين مقام و منزلت خويش و اهل‌بيت(ع) باز نمي‌داشت؛ از اين­رو ایشان در هر شرايط مناسبي كه پيش مي‎آمد، به امر به معروف و نهي از منكر پرداخته و فضايل و مناقب خاندان رسول الله(ص) را يادآور مي‌شد و از آنان دفاع مي‎كرد. موسي­بن عُقْبَه مي‌گويد: «به معاويه گفتند: مردم چشم‌شان را به حسين(ع) دوخته‌اند. كاش به او فرمان مي‌دادي تا به منبر برود و سخني گويد، چرا كه در او ناتواني است. معاويه گفت: ما نيز چنين پنداري درباره حسن(ع) داشتيم، ولي او پيوسته در چشم مردم بزرگ مي‎شود و ما رسوا شديم.» اين گذشت تا روزي معاويه به امام حسين(ع) گفت: «اي اباعبدالله! اي كاش منبر مي‌رفتي و سخني مي‎گفتي! امام حسين(ع) بر منبر رفته و ضمن ذکر حمد و ثناي خدا بر پيامبر اکرم(ع) درود فرستاد. ناگاه شنيد كسي مي‎گويد: اين شخص كيست كه سخن مي‎گويد. امام حسين(ع) ضمن معرفي خويش و اهل‌بيت(ع) به عنوان يكي از دو چيز گران­بها كه رسول الله(ص) آن را در ميان امّتش به يادگار گذاشته است و آنان مرجع تفسير و تاويل قرآن هستند، با استدلال به آياتي چند از قرآن كريم، اطاعت از اهل‌بيت(ع) را مانند اطاعت از خدا و رسول وي واجب شمرده و مردم را از گوش فرادادن به ندا و وسوسه‎هاي شيطان برحذر داشت. معاويه تا چنين بياناتي را از آن بزرگوار شنيد، ديگر نتوانست تحمّل كند؛» از اين­رو گفت: «اي اباعبدالله! بس است؛ مقصود خود را رساندي.»[۱] اهمیت مطرح کردن مرجعیت علمی و دینی و منزلت الهی اهل­بیت(ع) چنان اهمیت داشت که سیدالشهداء(ع) در هر فرصتی به تبیین آن اهتمام داشت. چنان­که زماني ديگر خطاب حاضران در جلسه و معاويه چنين فرمود: «من فرزند كسي هستم كه در پاكي همانند آب آسمان است و در زمين ريشه دارد. من فرزند كسي هستم كه در اصل و تبار فاخر، شرافت والا و نيكنامي ديرين خانوادگي، بر همة اهل دنيا سروري و آقايي دارد. من فرزند كسي هستم كه خشنودي او، خشنودي خداي رحمان و خشم او خشم خداي رحمان است.» سپس معاويه را مخاطب قرار داده فرمود: «آيا پدر تو هم‎چون پدر من است؟ آيا پيشينة تو همانند پيشينة من است؟ اگر بگويي نه؛ شكست خورده‌اي، و اگر بگويي، آري؛ دروغ گفته‎اي». معاويه گفت: سخن تو درست نيست. امام حسين(ع) فرمود: «حق روشن و آشكار است و راه- تشخيص و شناخت- آن كژي ندارد و خردمندان آن را مي‌شناسند.»[۲]


[۱]. احمدبن علی طبرسی، الإحتجاج على أهل اللجاج، ج۲، ص۹۴.

[۲] . سيد‌ نورالله حسيني مرعشي تُستري، احقاق الحق، ج۱۱، ص۵۹۵.

ارسال نظرات

پیمایش به بالا