امام باقر(ع) دربارۀ مظلوميّت اهلبيت(ع) فرمود:
«هميشه ما تحقير مىشديم و مورد ظلم و ستم قرار مىگرفتيم.
ما را دور مىكنند، حقير مىسازند، محروم مىكنند و مىكشند.
ما هميشه در معرض خوف بوده و بر خون خود و دوستانمان امنيت نداشتيم؛- در زمان معاويه- شيعيان ما را در شهرها كشتند، دستها و پاهايشان را تنها به گمان شیعه بودن، قطع می كردند، نام هركس در زمرۀ محبّان يا اصحاب ما برده مىشد، زندانى مىشد.
مالش را غارت مىكردند، يا خانهاش را ويران مىساختند.
اين بلا، همچنان در تزايد و شدّت بود، تا زمان عبيدالله بن زياد، پس از آن حَجّاج بن یوسف روی کار آمد. وی شيعيان بسيارى را كشت و ايشان را به ظنّ و گمان بازداشت نمود.
كار شيعيان در آن جامعۀ بلازده به جايى رسيده بود كه اگر مردى را زنديق يا كافر معرّفى مىكردند، نزد حَجّاج محبوبتر از آن بود كه او را شيعۀعلى(ع) معرفى كنند.»
لذا كار به جايى رسيد كه بعضى مدّعى شدند:
«هر كس با حجّاج مخالفت كند، با اسلام مخالفت كرده است.»
📚ا بن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۱، ص۴۴؛ ابن حجر عسقلانی، لسان المیزان، ج6، ص89.
🏴 شهادت امام باقر(ع) تسلیت باد.
روابط عمومی موسسه امام رضا علیهالسلام